يَعْمَلُونَ السَّيِّئاتِ حَتَّى إِذا حَضَرَ أَحَدَهُمُ الْمَوْتُ قالَ إِنِّي تُبْتُ الْآنَ . . . الايه نساء آيه 18 . و در حديث است : ( التوبة قبل المعاينه ) و اگر منتهى نشد و با كفر از دنيا رفت و در توبه به روى او بسته شد كه ميفرمايد : وَ لَا الَّذِينَ يَمُوتُونَ وَ هُمْ كُفَّارٌ أُولئِكَ أَعْتَدْنا لَهُمْ عَذاباً أَلِيماً تتمه آيه قبل . تنبيه : اگر بىتوبه از دنيا رفت و لكن با ايمان بود اميد مغفرت و عفو و شفاعت در او ميرود ولى نه اينكه بگويد من ايمان دارم هر چه بكنم اميد مغفرت دارم زيرا خطر بسيارى از معاصى اين است كه نزديك رفتن در همان حال نزع ايمانش برود يا باغواى شيطان يا سياهى قلب يا جهات ديگر . ( لَنَسْفَعاً بِالنَّاصِيَةِ ) سفع بمعنى جر و كشيدن است كه مفاد « خذوه » است و ناصيه گيسوان جلوى روى است كه ما تعبير ميكنيم بكاكل و زلف كه چون آن را بگيرند هيچ قدرتى ندارد و اين تنافى با آيه شريفه ندارد كه ميفرمايد : خُذُوهُ فَغُلُّوهُ الحاقة آيهء 30 . زيرا جمع بين غل و اخذ بناصيه است مانعى ندارد . [ سوره العلق ( 96 ) : آيه 16 ] ناصِيَةٍ كاذِبَةٍ خاطِئَةٍ ( 16 ) ناصيهء دروغگوى خطاكار . نسبت دروغ و خطا بناصيه دادن با اينكه صاحب ناصيه كذاب و خاطئى بوده بمناسبت است مثل اينكه بگويى زبان تو و چشم تو و گوش تو دست تو پاى تو عورت تو فلان عمل را بجا آورد چشمت ديد گوشت شنيد زبانت گفت پايت كجا رفت دستت چه كرد با اينكه اينها آلت بودند و فاعل خود انسان است و لذا فرداى قيامت همين اعضاء شهادت ميدهند به آنچه صاحب آنها بتوسط اينها مرتكب شده ولى نسبت فعل به همين اجزاء داده شد كه ميفرمايد : الْيَوْمَ نَخْتِمُ عَلى أَفْواهِهِمْ وَ تُكَلِّمُنا أَيْدِيهِمْ وَ تَشْهَدُ أَرْجُلُهُمْ بِما كانُوا يَكْسِبُونَ و نفرمود : بما كان صاحبهم يكسب يس آيه 65 ، و نيز ميفرمايد : يَوْمَ تَشْهَدُ عَلَيْهِمْ أَلْسِنَتُهُمْ وَ أَيْدِيهِمْ وَ أَرْجُلُهُمْ بِما كانُوا يَعْمَلُونَ نور آيه 24 . و ناصيه كه گرفته شد تمام اعضاء و جوارح گرفته مىشود لذا فرمود : ( كاذبة ) كذب بر خدا و رسول و دين و قرآن و مقدسات دين .